Kalakbay at Katoto by Fr. Chito Dimaranan, SDB

CLICK HERE TO REGISTER ONLINE

CLICK HERE TO DOWNLOAD BROCHURE/REGISTRATION FORM

Subscribe to Kalakbay at Katoto by Fr. Chito Dimaranan, SDB feed Kalakbay at Katoto by Fr. Chito Dimaranan, SDB
Kasama sa Paglalakbay sa Buhay at Pananampalataya
Updated: 17 min 19 sec ago

Tamang Pagtingin; Wastong Pagturing

Thu, 2016-07-28 15:28

Ika-18 Linggo ng Taon sa Karaniwang Panahon (Taon K)

TAMANG PANINGIN, WASTONG PAGTURING

Mahalaga para sa atin ang makakita nang malinaw. Mahirap mamili sa gabi lalu na’t
malabo ang ilaw. Mahirap maaninag ang tunay na kulay ng tela. Mahirap makilatis ang
tunay na kagandahan ng anumang ating gustong bilihin. Sa panahon natin, mahalaga na
mabasa natin ang lahat ng nakasulat sa mga tarheta … ng gamot, ng pagkain, ng
anumang gamit pambahay o saan man. Kamakailan ay naging malaking balita sa
Pilipinas ang mga pagkaing gawa sa China. Delikado raw … may halong formalin na
alam ng lahat ay gamit pang embalsamo ng mga patay.

Lubhang mahalaga na marunong tayong tumingin at kumilatis. Lubhang kinakailangan
na mayroon tayong tamang salamin upang makilatis ang lahat ng bagay sa daigdig natin.
Lubhang kinakailangang malinaw ang ating mata una sa lahat. Nguni’t higit sa lahat ay
kinakailangang ang nakikita natin at natutunghayan ay tama. Linaw ng mata at linaw ng
paningin ang binabanggit natin.

Subali’t alam natin na may iba-ibang uri ng kabulagan sa buhay natin. Tingnan natin ang
ilang halimbawa mula sa mga pagbasa sa araw na ito.

Sabi ni Kohelet sa taong ang pakay ng buo niyang buhay ay mag-ipon ng yaman:
“Walang kabuluhan … walang kakabu-kabuluhan.” Sa orihinal na salita sa Hebreo, ang
ginamit na salita ay may kinalaman sa hamog na madaling maglaho. Ang pagpapahalaga
sa yaman at pag-iipon ng bagay na material, ayon kay Kohelet, ay parang pag-iipon ng
hamog na hindi nagtatagal. Naalala ko tuloy noong kami ay mga bata na unang
nakatuntong sa Baguio City. Talagang malamig pa noon sa Baguio. Tuwang-tuwa kami
sa hamog. Pag humihinga at nagsasalita ay nakikita namin ang hininga … umuusok pa.
Sa aming pagkabata ay naisip naming isabote ang hamog upang iuwi sa Maynila. Subali’t
ang maglagay sa bote ng hamog ay walang iniwan sa sinasabi ni Kohelet: “Walang
kabuluhan … walang kakabu-kabuluhan.”

Ito rin ang paksa ng ebanghelyo ayon kay Lucas. Isang tao ang humiling kay Jesus na
mamagitan sa kanyang kapatid upang partihin ang mana nilang magkapatid. Naging
simulain ito ng isang mahalagang pangaral tungkol sa katakawan na tinawag ni Pablo sa
sulat sa mga taga Colosa na isang uri ng idolatria o pagsamba sa diyus-diyosan. “Ingatan
ninyo na hindi kayo matangay ng katakawan, sapagka’t bagama’t ikaw ay mayaman, ang
buhay mo ay hindi nababatay sa pagkakamal ng ari-arian.”

Ang pagkabulag ay pagkawala ng wastong paningin. Sa linguahe ng kompyuter, what
you see is what you get, ika nga (WYSIWYG). Kung ang mata ay nalalambungan, hindi
tama ang paningin, mali ang dating sa mga matang natatakpan sa harap ng katotohanan.
Kung mali ang paningin, hindi rin wasto ang pagturing. Hindi tama ang pagpapahalaga.
Hindi angkop ang pagkilatis sa mga bagay-bagay. Kung ano ang tingin ay siyang turing.
Kung ang tingin mo sa bakal ay ginto, ang turing mo ay ginto, kasing halaga ng ginto.
Kung ang tingin mo ay yero lamang, ang turing mo ay halagang yero lamang. Kung ang
tingin mo ay puwet lang ng baso ang bato sa singsing, ang turing mo ay katumbas lamang
ng puwet ng baso. What you see is what you get.

Ang Panginoong Jesus ay isa ring manggagamot. Tinitingnan niya ngayon kung anong
uri ng mata mayroon tayo. Tama ba ang ating pagtingin? Tama ba ang nakikita natin? At
higit sa lahat … wasto ba ang ating turing?

Kay daming bulag, pipi, at bingi sa ating lipunan noong panahon pa ni Freddie Aguilar at
magpahangga ngayon. Palpak ang ating paningin. Kay raming nagbibigay pahalaga sa
hamog na narito ngayon at mamaya ay wala na. Ilan sa aking mga kakilala ang dati-rati
ay nagkakamal ng maraming pera ngunit ngayon ay salat na salat? Ilan ang mga tao sa
bayan natin na nabubuhay na wari baga’y tanging salapi at yaman lamang ang kanilang
pakay sa buhay? Ilan ang mga politikong ginagawang daan sa pagpapayaman nang higit
ang tinatawag nilang paglilingkod sa bayan? Hindi kaila sa marami na ang ating mga
sundalo ay namamatay, hindi lamang dahil sa bala kundi sa kakulangan ng pagkain at
wastong gamit. May nakapagsabi sa akin na ang budget para sa pagkaing pang-araw-
araw ng mga sundalo ay kulang sa kalahati ang napapakinabangan nila sapagka’t
ibinubulsa ng mga nasa itaas.

Laganap ang kabulagan sa ating lipunan.

Tayo man ay mga bulag, pipi, at bingi rin sa ating pananampalataya. Inilalagay natin sa
unang hanay ang dapat sana ay nasa bandang hulihan. Inuuna natin, hindi ang wastong
pagpapahalaga bagkus ang ating makasariling pagpapahalaga. Ang galing ng
kompanyang nagpangalan sa kanilang sarili ng FAMILY FIRST, INC. Bago ang iba,
tayo muna. Ang Pilipinas, sabi ng isang tanyag na manunulat ay isang malaking anarkiya
ng mga pamilya. Ang pamilya ang puno at dulo ng lahat. Pag pamilya ang pinag-
uusapan, walang mali sa nakaw … walang mali ang katiwalian o korupsyon. Butas ang
batas kapag pamilya ang pinag-uusapan. Okey hindi sumunod ng batas, kasi
pangangailangan ng pamilya ang nakataya.

Itong maling paningin na ito ang dahilan kung bakit tayo number one sa korupsyon sa
buong Asia. Ito ang dahilan kung bakit para sa mga tiwaling politico, walang sapat at
tama na sa pagdaraya. Kung para sa pamilya ito, walang nakaw at walang mali. Butas ang
batas sa mga taong mali ang paningin, at mga taong bulag sa katotohanan at sa tama.

Tila masakit ang sinabi ng Panginoon sa taong humiling sa kanya. Subali’t hindi ibig
sabihin na masama ang maging mayaman. Hindi rin ibig sabihin na mainam ang maging
mahirap. Malayo ito sa sinasaad ng mga pagbasa. Ang mga mayayaman na yumaman sa
tamang paraan ay hindi masasamang tao. Ang mga mahihirap na sa kabila ng kanilang
kasalatan ay masayang nabubuhay ay hindi aba sa mata ng Panginoon. “Mapalad ang
mga dukha sa Espiritu, sapagka’t kanila ang kaharian ng langit.”

Ang pangaral ni Jesus ay hindi pagmamasama sa mayaman. Hindi rin ito pagsasabing
mas mainam ang manatiling mahirap. Ang pinupuntirya ng Panginoon ay kung tama ang
ating pagpapahalaga, kung wasto ang ating ginagamit na salaming pananaw, at kung alam
natin ang mga bagay na dapat natin pahalagahan ng higit sa lahat, at alin ang dapat ilagay
sa ikalawa o ikatlong hanay ng ating pagpapahalaga.

Sapagka’t ang tamang paningin ay magbubunga sa wasto ring pagturing. What you see is
what you get.


KAKULITANG BANAL

Wed, 2016-07-20 07:36

Ika-17 Linggo ng Karaniwang Panahon, Taon K

KAKULITANG BANAL

Bihasang-bihasa tayong mga Pinoy sa tawaran. Ang unang turing sa pamilihan, lalu na sa
Divisoria, ay hindi natin agad tinatanggap. Tumatawad tayo, humihiling ? nakiki-usap
hanggang sa dumating ang sandaling ang mamimili at magtitinda ay nagkakasundo sa
karampatang halaga.

Pwede nating unawain ang unang pagbasa sa liwanag ng tawarang ginagawa natin sa
palengke tuwina. Bagama?t ang kwentong ito mula sa aklat ng Genesis ay hindi
nangangahulugang ang awa at patawad ng Diyos ay bagay na makukuha sa paki-usap, sa
isang walang sawang pagtawad, malinaw na ang kwentong ito ay may kinalaman sa
dakilang pag-ibig at pagmamalasakit ng Diyos sa kanyang bayang nagkasala. Malinaw
dito ang pagsasaalang-alang ng Diyos sa mga taong nagsisikap magpakabuti, sa mga
taong hindi napadala sa kalakaran ng isipan at pag-uugali ng karamihan. Higit sa lahat,
malinaw rito ang kahalagahan ng pamamagitan na ginawa ni Abraham sa ngalan ng
kanyang bayan.

Maari nating sabihing may kahulugan at kahalagahan ang pagiging makulit sa
panalangin. Kung ating bibigyang-pansin ang sinasaad ng mga pagbasa, malinaw na isa
sa mga paksang malinaw na dapat natin pag-usapan ay ang pananalangin.

Ang kakulitang ito ang siya ring paksa sa ebanghelyo ni Lucas. Dapat nating tandaan na
ang paksa ng ebanghelyo ay may kinalaman, higit sa lahat, sa panalangin. Hiling ng mga
disipulo sa kanya: ?Panginoon, turuan mo kaming manalangin.? Bukod sa pagtuturo niya
ng modelo ng panalangin, ang ?Ama Namin,? nagbigay si Jesus ng dalawa pang
halimbawa na ang kakulitan sa paghiling ay nagbubunga ng magaling sa taong
mapagpunyagi at mapagporsigue sa panalangin.

Ang lipunan natin saan man ay hindi na bihasang magpunyagi. Maikli ang pasensiya ng
marami. Palibhasa?y nabihasa sa puro ?instant? ? instant mami, instant pansit canton,
instant coffee, at sa mga ?fastfood? ? mga pagkaing makakamit mo sa ?unang hiling? at
?unang tawad? o ?unang tawag,? ang kakulitan sa panalangin ay hindi na nakikita sa
balana. Sa panahon ng mga instant messaging at texting, wala nang pasensiya ang tao sa
walang patid na panalangin. Wala nang tawaran sa Pizza hut. Wala na ring hintayan ?
hate late? Tumawag lamang sa Pizza hut, at kapag nahuli kahit isang sandali ay libre na
ang iyong pizza.

Subali?t hindi natin dapat isipin na ang sinasaad ng mga pagbasa ay may kinalaman
lamang sa kakulitan. Ito ay isang bahagi lamang ng sinasaad ng mga pagbasa. Sa
ikalawang banda, ang mga ito ay patungkol, higit sa lahat sa isang Diyos na may
malasakit at malaking habag at pagmamahal sa kaniyang bayan.

Ang panalangin ay pagpapahayag ng kabatirang ito ng taong sumasampalataya sa Diyos.
Alam ng isang mananampalataya ang kadakilaan ng pag-ibig ng Diyos. Alam ng taong
nagmamahal din sa Diyos na handa siyang magkaloob ng lahat ng hinihiling ng taong
nagsusumamo. Batid niya na ang Diyos ay handang maglubag ang kalooban sa
pagsusumamo ng taong lumalapit bunsod ng kanyang tiwala sa Kaniya. Subali?t bago
maganap at mangyari ang kaniyang hinihiling, malinaw na turo ng Banal na Kasulatan na
dapat munang aminin ito at ipahayag ng tao sa pamamagitan ng panalangin.

Marami akong halimbawa ng katotohanang ito sa aking maikling karanasan. Kamakailan
lamang, mayroon akong kilala na nagkaroon ng malubhang karamdaman. Buong buhay
niya ipinagdasal na siya ay pagkalooban ng Diyos ng isang magandang kamatayan.
Noong siya ay pinanawan ng buhay, sarado ang Parokya at day-off ng mga pari sa
maraming lugar. Subali?t sa sandaling iyon, hindi lamang aksidente o dala lamang ng
tsamba na may dalawang pari na nasa tabi niya sa oras ng kanyang pagpanaw.
Ipinagkaloob sa kanya ang kanyang hiniling buong buhay. At hindi lamang ito ang nasasa
isip ko sa sandaling ito.

Magulo ang daigdig saan man. Walang katiyakan at kasiguraduhan sa maraming lugar sa
daigdig na ito. Ang panganib na dulot ng terorismo ay laganap kahit saan. Marami ang
patuloy na naghihirap at naghihikahos. Parang wala nang solusyon sa maraming larangan
ng buhay ng marami.

Nguni?t ang ating liturhiya ngayon ay walang kinalaman sa kawalang pag-asa. Bagkus ito
ay nagpapaala-ala sa atin lahat na ang Diyos na mapagmahal ay may maka-Amang
pagkalinga sa ating lahat, sa buong daigdig ? sa kabila ng lahat ng suliranin at pangamba
ng balana.

May bisa ang panalangin ? may katuturan ? may kahulugan ? at may saysay ? lalu
na?t dinadaan natin sa banal na kakulitan. Isang tao ang alam kong nangulit sa Panginoon
hanggang sa huling sandali ? ang mabuting magnanakaw na napako sa krus kasama ni
Kristo. Ano ang sagot ni Kristo sa kanyang banal na kakulitan? ?Sa araw na ito, ay
magkakasama tayo sa Paraiso.?


PAGDARASAL O PAGPAPAGAL?

Tue, 2016-07-12 08:49

Ika-16 na Linggo -Taon K
Julio 17, 2016

PAGDARASAL O PAGPAPAGAL: ALIN ANG TAMA?

Noong isang Linggo, pinagnilayan natin ang buod ng pagmamahal sa kapwa. Ang kapwa
ayon sa ating nabasa ay siyang nangangailangan sa anumang sandali ng atensyon, ng
kalinga, ng pag-ibig na natutunghayan sa gawa. Ang Samaritano, na hindi inaasahang
titigil at tutulong ay siyang lumingon at nagkalinga sa taong nilapastangan ng mga
masasamang-loob sa kanyang paglalakbay. Ang lahat ng iba ay ni hindi lumingon bagkus
lumihis ng landas.

Sa Linggo namang ito, kabukasang-puso at kabukasang-palad ang hiblang nag-uugnay sa
tatlong pagbasa. Si Abraham ay tumanggap ng tatlong bisitang banyaga. Hindi nag-
atubili si Abraham na paghandaan ang kanyang bisita. Pinapasok sila at pinakain, ayon sa
batas ng hospitalidad sa mga banyaga. Ang kanyang kabukasang-palad ay
ginantimpalaan ng Diyos. Nagka-anak sila ni Sara sa kanilang katandaan. Sa ikalawang
pagbasa naman, nakita natin kung paano tinanggap ni Pablo nang maluwag sa kalooban
ang sari-saring dalamhati na kanyang dinanas, at itinuring niya ang mga ito na
pakikibahagi sa pagdurusa ni Kristong Panginoon. Pagtanggap, hindi pagtanggi, ang
kanyang saloobin maging sa mga pasakit sa buhay.

Ang ebanghelyo ay malinaw na may kinalaman din sa kabukasan ng loob sa pagtanggap
ng bisita. Si Jesus ay naging bisita ni Marta at ni Maria. Si Marta ay naging punong-abala
sa pag-aasikaso sa mahalagang panauhin sa pamamagitan ng pagluluto at paghahanda.
Nguni’t si Maria ay nagsalampak sa paanan ni Jesus at nakinig sa kanyang pangaral,
habang ang kanyang kapatid ay nagpapawis.

Madaling magkamali ang nagbabasa nito at ipakahulugang ang Panginoon ay namimili at
may kinikilingan sa dalawang magkapatid. Umangal ng kaunti si Marta. Bakit daw baga
hindi tumulong sa kanya ang kanyang kapatid na nakasalampak lamang sa sahig at
nakikinig sa Panginoon. Umangal siya sa kadahilanang siya ay nagpapagal habang si
Maria ay nagdarasal.

Alin ba ang tama?

Sa biglang-wari, para bagang namili si Jesus at pinaboran si Maria sa kanyang sagot kay
Martang medyo nagdadabog. Abalang-abala ka at balisa sa maraming bagay, nguni’t
tanging isa lamang ang kailangan. Pinili ni Maria ang higit na mainam at hindi ito
ipagkakait sa kanya. Ito nga ba ay isang pahiwatig na mas mainam ang magdasal kaysa
magpagal? Ito nga ba ay isang pangaral tungkol sa higit na kahalagahan ng panalangin
kumpara sa pagtatrabaho?

Ito ay isang lumang usapin sa kasaysayan ng simbahan. Ang kasagutan dito ay siyang
naging dahilan kung bakit may mga taong nagkamali sa pagsasabing ang buhay ng mga
monje at mga monja sa monasteryo ay higit na dakila sa buhay ng mga taong nasa
mundo.

Malaki ang kinalaman ng kinapapalooban o konteksto para maunawaan nang wasto ang
mga pagbasa ngayon. Ang kinapapalooban at konteksto ay may kinalaman sa
kabukasang-puso at kabukasang-palad. Ito ang pagpapahalagang siyang batayan ng ating
pag-unawa sa mga pagbasa. Ang maluwag na pagtanggap sa Diyos ang siyang
pagpapahalagang dapat nating maisaloob at maisabuhay. Ito ang kahulugan ng ating
binasa noong isang Linggo – na dapat nating mahalin ang Diyos nang buong puso, nang
buong kaisipan, at nang buo nating lakas. Sukdulan dapat ang ating pagpapahalaga at
pagtanggap sa Kaniya.

Ito ang diwa na dapat nating gamitin upang unawain ang ebanghelyo. Walang intensiyon
ang Panginoon na pamiliin tayo sa dalawang gawaing parehong mahalaga at
kinakailangan sa ating buhay. Kailangan nating magpagal at kailangan rin nating
magdasal. Hindi natin dapat pagsabungin ang dalawa at ituring na magkasalungat. Hindi
dapat sabihing mas dakila ang mga nasa monasteryo at mas mababa ang mga nasa
mundo. Ang kadakilaan ng tao ay wala sa kung ano ang kanyang ginagawa. Ang
kadakilaan at dignidad ng tao ay angkin niya sa mula’t mula pa, anuman ang kanyang
ginagawa – magdasal man o magpagal.

Subali’t may isang bagay na mahalaga para sa ating lahat. Lahat tayo ay tinatawagan sa
kabukasan ng puso, at kabukasan ng palad. Lahat tayo ay inaasahang magbigay puwang
sa ating puso para sa Diyos. Tulad ni Abraham, tulad ni Pablo, tulad ni Marta at ni Maria,
tinatawagan tayo upang tanggapin at papasukin sa ating buhay at bahay ang Panginoon.
Tinanggap ni Marta si Kristo sa kanyang bahay. Tinanggap rin ni Maria si Kristo sa
kanyang bahay. Si Maria ay nagpasyang sumalampak sa sahig at makinig at makipagniig
sa Panginoon. Si Marta ay nagpasyang magpagal para sa kanyang Panginoon.

Pinili ni Maria ang higit na mahalaga. Tumpak. Nguni’t ang pinili ni Marta ay wasto rin
at tama. Ang higit na mahalaga ay ang Diyos. Kung bukas ang puso natin sa Diyos, alam
nating parehong wasto at tama ang magpagal at magdasal. Hindi na problema kung alin
man ang ating pagpasyahan – magdasal at magpagal – basta’t ito ay para sa Diyos na
siyang dapat mahalin nang ating buong puso, ng ating buong katawan, at ng buong
kaisipan.

Kung pinahahalagahan natin at tinatanggap ang Diyos nang higit sa lahat, pahahalagahan
din natin ang dalawang daan patungo sa kanya: ang pagdarasal at pagpapagal na
nakatuon sa kanyang kadakilaan.


LILINGON BA, O LILIHIS?

Thu, 2016-07-07 00:27

LILINGON KA BA O LILIHIS?

Marami ang tumatawag sa ating pansin araw-araw, saan man, kailan man. Mala higanteng paskil sa EDSA ang nagtambad sa ating paningin, na makatawag-pansin sa mga maglalakbay. Ang bawa’t isa ay nang-eenganyo, nagaganyak, at nanghihila ng ating atensyon.

Para sa mga sa simula pa ay interesado na sa isang bagay, sila ay napapalingon. Kung ang hanap nila ay maong jeans, lahat ng patalastas tunkgol doon ay mapapansin nila. Muli silang napapasulyap o napapatingin sa mga patalastas na may kinalaman sa kanilang gusto o kanilang hanap. Subali’t para sa mga hindi interesado at walang pansin sa mga nakapaskil, sila ay lumilihis, pumipikit, o nag-iisip na lamang nang pansarili habang naglalakbay. Hindi sila nag-aaksaya ng panahon upang muling tumingin o magbabad sa mga larawang mala higante. Ito ang dahilan kung bakit ang mga gumagawa ng mga patalastas na ito ay gumagamit ng mga tanyag na artista. Ang mukha nila ang siyang pinakamatinding pang-akit, kung baga ay panggayuma, upang mapalingon at mapatinging paulit-ulit ang mga tao.

Masasabi nating ang mga may interes, ang mga taong sa simula pa ay may hinahanap na, ang siyang nabibighani ng anumang nakapaskil. Mayroon nang panloob na kondisyon sa taong may hinahanap na nagbubunsod sa kanya upang makakita ng kanyang hinahanap.

Nais kong isipin na ang ating ebanghelyo sa Linggong ito ay may kaugnayan sa ating karanasan. Ano ba ang panloob na kondisyon na ito na siyang nagbubunsod sa isang tao upang lumingon at hindi lumihis?

Ang kwento ni Jesus sa ebanghelyo ay may malaking kinalaman sa kung ano ang makapagbubunsod sa isang tao upang lumingon, tumigil sandali, at tumulong sa isang taong nangangailangan.

Isang tao, aniya, ang nabiktima ng mga tulisan, iniwang halos patay na nakalugmok sa daan. Maraming tao ang nagdaan. Kasama rito ang isang pari sa templo at isang Levita. Ang dalawa ay ni hindi lumingon. Deretso ang tingin, nakatuon sa patutunguhan. Masasabi nating sila ay lumihis, umiwas, at nagmaang-maangan. Subali’t may isang hindi inaasahang tao ang lumingon, tumigil, at tumulong. Isa siyang Samaritano, na kinamumuhian ng karamihan sa mga Judio. Itinanghal siya ni Jesus bilang halimbawa ng isang taong maalam sumunod sa hinihingi ng batas ng pag-ibig sa Diyos at sa kapwa.

Sa ating buhay, maraming bagay ang nag-aakit sa ating pansin. Kung ating iisiping maigi, ang binibigyang-pansin natin ay dumidipende sa kung anong saloobin ang taglay natin sa puso’t kaisipan. Kung ang laman ng ating damdamin ay kung paano magkamal ng yaman, ang napapansin natin ay lahat ng may kinalaman sa negosyo at pagpapayaman. Kung ang niloloob natin ay may kinalaman sa pagpapaganda at pag-aayos ng ating katawan, ang makikita natin ay pawang mga kosmetiko, pampaganda, o pampaguapo. Ang mga paskil na ating titingnan nang paulit-ulit ay umaayon sa kung ano ang ating hinahanap. Ang isang interesado sa kotse ay matatawag ang kanyang pansin ng mga patalastas tungkol sa sasakyan. Lilingon siyang muli tuwing makakatunghay ng ganitong patalastas.

Sa Latin, ang salitang “respectare” na naging Ingles na “respect” ay may mahalagang kahulugang dapat nating maunawaan. Ang “respectare” ay nangangahulugang “tumingin muli.” Ang anumang iginagalang natin ay hindi natin tinitikis, o sa salitang makabago, ay “dinededma.” Nililingon nating muli ang anuman o sinumang ating pinahahalagahan.

Walang pagpapahalaga ang pari sa templo at ang Levita sa nabiktima ng tulisan. Masasabi nating wala silang malasakit. Wala silang pansin sa taong iyon, sapagka’t wala silang amor o pagmamahal sa nasabing tao. Hindi siya karapat-dapat tingnan muli. Hindi na siya dapat pang pag-aksayahan ng panahon.

Masasabi natin na ang panloob na saloobin nila ay hindi pag-ibig sa kapwa. Malamang na ang kanilang pinahalagahan higit sa lahat ay ang gumanap sa panglabas na tungkulin, ang tumupad lamang sa kung ano ang hinihingi ng titik ng batas. Hindi tao o kapwa ang laman ng kanilang puso at isipan.

Ang Kristiyano ay pinagkalooban ni Kristo ng higit na malalim na pagkaunawa sa batas ng pag-ibig. Hindi ito napapaloob sa panlabas na kilos lamang, bagkus, may kinalaman sa isang malalim na saloobin. Sa ating buhay, malimit mangyari na tinitikis natin ang ibang tao. Kapag galit tayo sa isang tao, hindi tayo lumilingon. Hindi rin tayo sumusulyap man lamang. Deretso ang lakad at tingin, at hindi natin tinatao ang kapwa.

Ito ang kamalian ng pari ng templo at ng Levita. Walang lingon-lingon, walang tingin-tingin. Pareho silang “dedma” at walang pansin sa taong nangangailangan. Hindi sila nag-asal “kapwa” sa taong nasa malaking pangangailangan.

Ang ebanghelyo ngayon ay isang panawagan upang lumingon at tumingin tayo sa kung sino o ano ang dapat pagtuunan ng ating saloobing kristiyano. At ang saloobing ito ay walang iba kundi ang batas ng pag-ibig sa kapwa. Ang walang pagtingin at walang pag-ibig ay laging deretso ang lakad at laging deretso ang tingin. Walang lingon-lingon. Walang tingin-tingin. Para sa marami sa atin, lilihis pa ng landas, maiwasan lamang ang mapilitang tumulong. Subali’t gaya ng sinasaad ng kahulugan ng salitang “respectare,” ang Kristianong marunong magpahalaga sa kapwa ay marunong ring sumulyap, lumingo, at tumigil sandali.

Ang ating lipunan ay katumbas ng taong iniwanang naghihingalo sa tabi ng daan. Ang lipunang ito ay halos malagutan na ng hininga dahil sa katiwalian, sa kadayaan, sa sobrang politika, at kawalang pansin sa kapakanang pangkalahatan. Parang matira ang matibay sa ating lipunang ang pinahahalagahan ay ang mauna sa kapwa at makalamang sa lahat. Pagkakanya-kanya ang batas na nasusunod sa puso at isipan ng marami.

Ang misang ito ay pagkakataon upang tumigil sandali, lumingon, at sumulyap nang muli sa ating pamumuhay Kristiyano. Bahagi ba tayo ng mga nagwawalang-bahala at nagwawalang pansin at malasakit sa kapakanang pangkalahatan? Kasama ba tayo sa mga taong ni walang kurap sa harapan ng katiwalian, kadayaan, at ganid na pagkamakasarili sa lahat ng antas ng ating lipunan?

Ang bayan natin ay walang iniwan sa taong pinagsamantalahan ng mga tampalasan at iniwang halos patay sa lansangan. Tinatawag niya ang ating pansin …

Lilingon ka ba o lilihis?

 


Yabong o Yabang?

Thu, 2016-06-30 06:01

Ika-14 na Linggo -Taon K
Julio 3, 2016
YABANG O YABONG?

May mga bagay na hindi dapat itago. May mga pangyayaring hindi dapat ipagkaila. May
mga pagkakataong dapat ipagmakaingay ang anumang ating pinagpapahalagahan na
ating natamo o nakamtan. Ang isang ina ng batang nagtapos sa pag-aaral nang may
malaking karangalan ay lubos ang kanyang kagalakan. Ang kagalakang ito ay hindi dapat
ikubli. Dapat lamang na kanya itong ipagyabang.

Pagyayabang ang bukam-bibig ni San Pablo ngayong Linggong ito. Pero may kaibahan
ang pagyayabang ni San Pablo. Ipinagmamakaingay niya, hindi ang kanyang nakamit,
kundi ang nakamit sa kanya ng Panginoon. Ang krus ng Panginoon ang paksa, puno, at
dulo ng kanyang pagyayabang. Huwag nawa ako magyabang liban sa krus ng
Panginoong Jesucristo.

Sa unang pagbasa na halaw sa aklat ni Isaias, yabong, hindi yabang ang paksa. Sa
pamamagitan ng paglalarawan ng Diyos na tulad ng isang ina na nagkakalinga sa
kanyang mga anak, binibigyang hula ni Isaias ang darating na kasaganaan na
magmumula sa Jerusalem. Ang pagyabong o paglago ng mga anak ng Diyos ay siyang
binibigyang-larawan ni Isaias. Ang pagyabong na ito ang siyang magiging dahilan ng
wastong pagyayabang na siyang kahulugan n gating tugon sa unang pagbasa: Umawit
nang buong kagalakan ang buong daigdig.

Ang Ebanghelyo ni Lukas naman ay umiikot rin sa dalawang katagang ito. Pitumpu at
dalawang disipulo ang nakuhang makapag-yabang sa kadahilanang nakagawa rin sila ng
mga kababalaghan: Panginoon, maging ang mga masasamang espiritu ay sumunod sa
amin dahil sa iyong pangalan. Subali’t ang pagyayabang na ito ay nakatuon sa pagyabong
at paglago ng samahan ng mga sumasampalataya. Tinawag sila at isinugo ni Kristo nang
dala-dalawa upang mauna sa mga bayang kanyang bibisitahin.

Ano ba ang ipinagtagubilin ni Jesus sa pitumpu at dalawang disipulo? Simple lamang.
Hindi dapat yabang o porma ang mauna. Huwag magdala ng lukbutan, sako, ni
sandalyas, at huwag bumati sa kaninuman sa daan. Saan mang tahanan kayo pumasok,
kainin ang anumang ihain sa inyo. Isang mahalagang pagbati lamang ang kanyang
ipinagtagubilin – ang pagbati ng kapayapaan.

Ang mga pagbasang ito ay may kinalaman lahat sa ating pagiging tagasunod ni Kristo.
Noong isang Linggo, sinabi natin na balakid sa pagsunod at ganap na paglaya ang lahat
ng uri ng nguni’t, subali’t, datapwa’t sa ating buhay. Ang pag-aatubili, ang mga pasubali,
at lahat ng uri ng teka muna ay hindi mauuwi sa pagyabong ng samahan ng mga
sumasampalataya.

Maraming iba-t ibang uri ng yabang ang dagdag na balakid sa paglago ng bayan ng
Diyos. Nariyan ang yabang ng salapi. Nariyan din ang yabang ng katalinuhan at
kakayahan. Nariyan ang yabang ng maling pagpapahalaga sa sarili.

Ang lahat ng ito ay hindi dapat mamayani sa isang tagasunod ni Kristo. Noong ang ilang
mga disipulo ay nagyabang dahil sinunod sila ng masasamang espiritu, pinaalalahanan
sila ng Panginoon: Huwag kayong magalak sapagka’t pumasailalim sa inyo ang mga
espiritu. Magalak kayo sapagka’t ang inyong pangalan ay nakatala sa langit.

Napakadali para sa mga taong naglilingkod sa Panginoon at sa kapwa ang makalimot sa
diwa ng tunay na paglilingkod. Hindi kaila sa lahat na ang namumuno sa bayan, ang mga
namumuno sa simbahan, o saan man, ay sinasagian din ng yabang, ng pag-iimbot, at ng
pag-iisip na sila ay napakahalaga. Hindi malayo sa buhay ng mga naglilingkod ang
hayaang mauna ang pagyayabang, at hindi ang pagyabong ng kanilang pinaglilingkuran.
Hindi ba’t ito ang dahilan kung bakit ang Pilipinas ang pinaka-tiwaling bansa at bayan sa
buong Asia?

Maraming bentaha ang hatid ng paglilingkod sa kapwa. May mga dulot na gantimpalang
makamundo para sa mga nagpapagal para sa kapakanan ng iba. Hindi natin sinasabing
ang mga ito ay masama at dapat ituring na kasalanan. Nguni’t sa araw na ito, ito ang turo
sa atin ng ating sinusundan at itinuturing na Panginoon. Yabong, hindi yabang ang
tanging pakay at layunin ng isang tunay na tagasunod ni Kristo.


KALAYAAN TUNGO SA PAGLILINGKOD

Thu, 2016-06-23 06:00

 

Ika-13 Linggo ng Taon(K)
Junio 26, 2016

Mga Pagbasa: 1 Hari 19:16b, 19-21 / Gal 5:1, 13-18 / Lk 9:51-62

KALAYAAN TUNGO SA PAGLILINGKOD

Mahirap kahit kailan ang napipilitan lamang. Walang sinumang matutuwa kung ang
ginagawa niya ay bunga ng pamimilit ng kapwa. Walang sinumang magagalak sa
paggawa ng anumang iniatang sa kanyang balikat nang wala niyang pahintulot, ni
wala siyang kaalaman, at pagsang-ayon.

Ewan ko sa inyo, pero susunod kaya si Eliseo kung wala siyang paggalang at
paniniwala kay Elias? Isa itong palaisipan para sa ating lahat na naglilingkod sa
Diyos, sa bayan, at sa Inang Santa Iglesya.

Ito ang binibigyang-diin ng mga pagbasa ngayon – ang pagiging disipulo, ang
pagiging tagasunod, ang paglilingkod na bunga ng kalayaan at hindi sapilitan.

Alam nating lahat kung ano ang ibinubunga ng pamimilit. Alam nating ang
napipilitan ay hindi masayang naglilingkod, hindi maaasahan, hindi
mapagkakatiwalaan. Kung pilit ang paglilingkod, hindi ito magtatagal. Hindi
maglalaon at manghihinawa, magsasawa, at maglalaho na lamang na parang bula,
pagdating ng panahon. Kahit bayaran, kung sapilitan ang ginagampanan, ay hindi rin
magtatagal, hindi lalawig, at hindi makalalayo at papanawan ng pagpupunyaging
maglingkod nang bukal sa kalooban.

Mahirap ang gawain ng isang tagapaghatid ng magandang balita. Malimit, ang
kausap naming mga pari ay ang mga taong ebanghelisado na, ang mga taong hindi
na kailangan makarinig sa aming mga pangaral. Ang tunay na nangangailangan ng
pangaral at mabuting balita ay ang mga taong nagbibigay rin ng sakit ng ulo sa atin –
ang mga pasaway, ang mga walang paggalang sa krus, ang mga taong nanlilibak sa
doktrina ng Santa Iglesya, ang mga grupong galit sa Misa, sa Eukaristiya, sa
debosyon kay Santa Maria at sa mga banal, at ang inaakala nating pagsamba sa mga
diyus-diyusan.

Ito ang mga taong namumuhi sa Iglesya, hindi sapagkat ang Iglesya Katolika at tunay
kamuhi-muhi, kundi sapagka’t hindi nila lubos na nauunawaan at naiiintidihan ang
mga pangaral ng banal na Iglesya. Galit sila hindi sapagka’t masama ang Iglesya,
kundi masama ang pagkakilala nila sa Iglesya. Galit sila sa larawan, hindi sa
katotohanan ng kung sino at ano ang Santa Iglesya.

Bilang pari, di miminsan akong nakatikim at nakaramdam ng pagkamuhing ito …
lalu na ngayon kung kailan ang larawan ng pagkapari ay nabahiran ng susun-susong
mga karumihang nagawa ng ilan sa amin. Ang sabi ng marami, ay wala raw kami
karapatang mangaral kung kami mismo ay pinamumugaran ng mga marurumi ang
budhi na nagsasamantala sa kawalang-malay ng mga kabataan.

Walang iniwan dito ang karanasang tumambad sa Panginoon at sa kanyang mga
alagad. Sa pagpasok nila sa Samaria, ay sinalubong sila ng pagtutol ng madla. Ngali-
ngaling tawagin ng mga alagad ang kapariwaraan sa lupaing yaon, upang sila ay
lipulin at puksain ng apoy.

Subali’t hindi sumang-ayon ang Panginoon … Nanatiling nakatuon ang kanilang
layunin sa kanilang tungkulin, sa kanilang mithiin, sa kanilang adhikain.

Sa ating panahon, ito pa rin ang adhikain ng Simbahan, sa kabila ng kawalang tiwala
ng marami sa Inang Santa Iglesya. Ito pa rin ang mithiin, ang layunin at panuntunan
ng Santa Iglesya, kahit na marami na ang pinanawan na ng paniniwala at
pananampalataya sa kapangyarihan ng ebanghelyo upang papagpanibaguhin ang
mundo, at iayon sa landas ng kaligtasan.

Dito ngayon papasok ang bawa’t isa sa ating lahat – ang pangangailangan ng tulad
ng kabataang nagwika, “susunod ako saan ka man magpunta.” Nguni’t nang ilahad ni
Kristo ang kabayaran sa pagsunod na ito, malamang na napag-isip ang mga mabilis
pa sa agos ng rumaragasang tubig ang bibig sa pagbibitaw ng pangako. Kailangan
nito ang isang matibay at matinding pagpapasya na bunga ng malalim na kalayaan.
Hindi ito isang salitang itinatapon na lamang at sukat. Ito ay katagang
pinaninindigan, pinananagutan, at pinagyayaman at buong pusong tinutugunan.

Ito ang kahulugan ng pagiging disipulo… mahirap, masalimuot, mapanganib, at tigib
ng makamundong pangamba, at pag-aalinlangan.

Ito ang pagiging disipulo sa panahong ito na maraming namumuhi sa aming mga
pari, sa Simbahan, na hindi maipagkakailang hindi madali, mahirap, at puno ng
hilahil, problema, at pagsubok.

Tama ang nanay ni San Juan Bosco … ang pagsisimulang mag-Misa, ay simula rin ng
paghihirap at pagsasakripisyo – kung tutuparin lamang namin ang aming misyon,
nang puno ng kalayaan, pagpupunyagi, at pagsisikap.

Ganap na kalayaan ang kailangan nito … kalayaang hindi lamang nauuwi sa pamimili
sa dalawa o higit pang pagpipilian, bagkus isang kalayaang malalim na nagbubunsod
sa ganap at wagas na paglilingkod … ang kalayaan sa pagbibigay ng sarili at wagas
na paglilingkod.

Ang bayaran at swelduhan ay madaling manghinawa. Ang disipulo ay parang
energizer na baterya … patuloy ang pagsulong, patuloy ang paggawa, tigib ng
kalayaan tungo sa lubusang paglilingkod.


PAGKAUHAW SA DIYOS

Tue, 2016-06-14 09:50

Ika-12 Linggo ng Karaniwang Panahon (K)
Hunyo 19, 2016

PAGKAUHAW SA PANGINOON

Ilang beses na rin natin naranasan ang El Nino, ang kasalatan ng tubig, ang tagtuyot
na nagdadaan sa ilang bahagi ng mundo ng ilang beses makailang taon. Batid natin
ang suliraning dulot ng El Nino – ang pagkalanta ng halaman, ang kakulangan ng
tubig na sariwa, ang kainitan sa kapaligiran na wari’y nagiging tigang na disyerto
ang maraming lugar sa daigdig.

Batid rin natin kung gaano kahirap ang umasa na walang aasahan, ang maghintay sa
wala, ang humingi at hindi mapagbigyan. Marahil ay alam rin natin na ang higit na
nakararami sa lipunan natin ay wala nang anu pa mang dapat hintayin. Anim sa
sampung batang isinisilang sa Pilipinas ay hindi makakakita sa tanang buhay nila ng
isang duktor, at hindi makakatikim kailanman ng kalinga sa klinika o ospital. Sa
kabila ng mga babala at utos ng Department of Health na mag-ingat sa pagkalat ng
Swine Flu, alam ng lahat na walang kakayahan ang karamihan.

Nandiyan ang walang sabong panghugas ng kamay; nandiyan ang walang gripo o
kung may gripo man, ay walang dumadaloy na tubig. Nandiyan ang aapat na
palikuran sa libo-libong mga estudyante sa mga paaralang pampubliko. Mahaba ang
listahan natin.

Tigang na tigang ang lupa nating hinirang, ang perlas ng silanganan!

Marami tayong pangarap bilang Pinoy; maraming adhikain; maraming balakin.
Subali’t saan man tayo sumuling, iisang katotohanan ang tumatambad sa ating
paningin. Ang lahat ng antas at sulok ng lipunan ay nagmimistulang tigang na ilang
na hindi man lang dinadampian ng kaunting hamog ng pag-asa.

Pag-asa … Ito ang isa sa mga pinapaksa ng mga pagbasa. Ito ang pag-asang awit ni
Zacarias para sa atin: Magpapadaloy ako sa bahay ni David at sa mga nakatira dito
ng espiritu ng biyaya at paghiling; titingalain nila ang kanilang niyurakan, at
magluluksa sila tulad ng pagluluksa sa kanilang tanging anak na lalaki, at tatangis
sila tulad ng pagtangis para sa isang lalaking panganay.

Matalinghaga ang mga katagang ito, nguni’t hindi mahirap unawaing ito ay
tumutuon sa diwa ng pag-asa.

Ang pag-asang ito ay nagbubunsod sa isang madamdaming panalangin: Nauuhaw
ang kaluluwa ko sa Iyo, O Panginoon. Ang pagkauhaw na ito ay tinugunan ng Diyos,
ayon sa sinabi ni Pablo: Sa pamamagitan ng pananampalataya, kayo ay naging anak
ng Diyos kay Kristo Jesus.

Subali’t ang pagkauhaw na ito ay tinutugunan ng Diyos sa maraming paraan.
Nariyan ang hula ni Zacarias, at ang katuparan nito sa pagkatao at pagka Manliligtas
ni Kristong Panginoon. Nandiyan ang kaloob na kaligtasang naganap sa katauhan ng
Panginoong Jesucristo.

Nguni’t hindi kabilanin ang Diyos. Hindi ito isang one-way na daan. Mayroon din
tayo bilang tagasunod ng Panginoon na ating sariling tungkuling walang
makagagawa liban sa atin. Ang tupa ay nakikinig sa aking tinig, wika ng Panginoon;
Kilala ko sila, at sumusunod sila sa akin.

Sa ebanghelyo, isa pang malaking katungkulan ang naka-atang sa balikat ng disipulo
ni Kristo … Tinanong sila ng Panginoon: Sino ba ako, ayon sa mga tao? Natinag ang
mga disipulo. Nagkaripas sila ng pagbibigay ng kani-kanilang mga sagot … Subali’t
hindi mga sagot na ito ang hanap ng Panginoon. Hindi isang pagka-uhaw lamang sa
mababaw na kaalaman ang kanyang hanap. Ang hanap niya ay ang wagas, malalim,
at matimyas na pagka-uhaw sa kung sino si Kristo para sa atin; kung sino ang Diyos
para sa Kanyang bayan.

Tigang at tuyot ang daigdig na ito sa maraming bagay. Walang pag-asa kung ang
pag-uusapan ay mga suliraning bumabagabag sa atin lahat. Magulo ang mundo at
lalung higit na magulo ang tao. Tuyot sa wastong paniniwala ang maraming tao.
Nguni’t ang disipulo ni Kristo ay hindi maaaring manatili sa tagtuyot, o sa kadiliman
ng kawalang kamalayan sa pagkanaririto ng Diyos at sa kung sino Siya para sa
Kanyang bayan.

Kung kaya’t muling itinanong ni Kristo sa kanila: Nguni’t kayo …. Kayo … ano ang
sabi ninyo tungkol sa akin? Sino ako para sa inyo? At dito bumulwak ang daluyong
ng wagas na pag-asa, pagnanais, at pagka-uhaw ng tao sa Diyos: Ikaw ang Kristo ng
Diyos.

Uhaw na uhaw rin tayo sa Panginoon. Iyan ang pangaral ni San Agustin: Hindi
mapalagay ang puso namin Panginoon, at mananatili silang balisa hangga’t hindi
namin nakakamit ang kapanatagan sa Iyo, O Panginoon.

Ito ang daloy na dapat natin patuloy na pagyamanin … ito ang tanda ng pagka-uhaw
na dapat natin ding patuloy na siyasatin at bigyang-kasagutan, kahit na ito ay
nasagot na ni Kristo, kahit na ito ay nabigyang-lapat na ng Diyos na mapanligtas.

 


ESKANDALO SA HANDAAN!

Tue, 2016-06-07 09:25

 

Ika-11 Linggo ng Taon (K)
Junio 12, 2016

ESKANDALO SA HANDAAN!

Malaking eskandalo iyon, kumbaga! Si Jesus … nasa handaan … kasama mga
malalaking tao ng lipunan, ang mga Pariseo at mga Eskriba … mga big time, ika nga.
Heto at biglang pumasok ang kilalang makasalanang babae sa bayan. Lumapit sa
likuran ni Jesus. Iniyakan ang kanyang mga paa, hinugasan ng kanyang mga luha, at
tinuyo ng kanyang buhok…

Wag nyo nang dagdagan pa ang kwento ko … baga maging teleserye na. Pero,
malaking dagok ito sa dignidad ng Guro, di ba? Sa biglang wari, para itong isang
malaking eskandalo.

O ikumpara nyo kaya sa ginawa ni David. Sa kanyang pagnanasa kay Batsheba,
ipinadala niya si Urias sa unang hanay ng giyera, upang iligpit siya ika nga, at
mawala ang balakid sa kanyang maitim na balak.

O hala! Yaman at narito na tayo sa usapang ito, ikumpara natin kay Saul, na isang
masugid na taga-usig at tagapagpahirap sa mga unang Kristiano … Ewan ko kung
ano ang kasalanang nagawa ng babae, pero alam natin ang ginawa ni David, ni Saul.
Alam rin natin ang ating sariling mga kasalanan … Aminin!

Pero hindi telenobela ang pakay natin dito. Wala tayong tinutugis na aswang dito, at
wala tayong pinatatamaan dito .. Aminin natin tulad ng pag-amin ni David: “Tunay
akong nagkasala sa Panginoon!” Aminin natin at tanggapin tulad sa pagtanggap ni
Saul na naging Pablo: “Ang tao’y pinawalang-sala sa pananalig kay Jesucristo.”
“Namatay na akong kasama ni Kristo sa krus.” Ito si Saul na dati-rati ay mabangis na
tagapag-usig.

Wag na nating pahabain pa ang kwento. Wag na nating idiin pa ang babaeng
makasalanan. Walang babae o lalake rito sa usapang ito. Lahat tayo ay nagkasala.
Lahat tayo ay marupok, madaling lumimot, at lalong madaling tumalikod sa
pangako.

Pero hindi ito ang kwentong iginuguhit ng mga pagbasa. Ang dapat lumutang sa
ating isipan ay kung ano ang sinabi ni Papa Francisco kamakailan. Hindi napapagod
ang Diyos sa pagpapatawad. Ang tao … tayo ang napapagod humingi ng
kapatawaran.

Naunawaan ito ng babaeng makasalanan. Natumbok niya, kumbaga, ang kahinaan
ng Diyos. Tumangis siya. Kumilos at humingi ng patawad. Sa harap ng pag-ibig na
nag-uumapaw, pati ang Panginoon ay nadala ng kanyang dakilang habag.
“Ipinatawad na ang iyong mga kasalanan!”

Eskandalo kamo sa handaan? Hindi … kundi isang dakilang kwento ng kapatawaran!


GANTIMPALA AT GAMBALA (Ika-10 Linggo ng Taon)

Wed, 2016-06-01 19:23

 

Ika-10 Linggo ng Taon K
Hunyo 5, 2016

GANTIMPALA AT GAMBALA MULA KAY BATHALA

Kababalik ko lamang galing sa bundok ng Pulag. Panglimang akyat ko na ito sa
bundok na mahal na mahal ko. Isang matandang lalaki ang aming gabay, kung
kanino ko nakita ang pagmamalasakit, ang pangangalaga, at pagsisikhay sa kabila ng
katandaan.

Minsan sa buhay natin ay may mga pangyayari kung kailan higit natin
nararamdaman ang Diyos sa buhay natin. Sa maraming taon ko na rin bilang guro at
pari, palagay ko’y masasabi kong alam ko ang aking sinasabi tungkol rito.

Tatlong magkakatulad na pagbasa ang ating natunghayan ngayon. Ang una ay ang
isang karanasan ni Elias, sa Zarepat, kung saan ang isang balo ay namuhay kasama
ng kanyang kaisa-isang anak na lalaki. Duon siya nakituloy. Sa mga araw kung kailan
naroon siya, namatay ang bata. Ang nanay ay tumangis. Hindi lamang iyon, ginawa
niya ang normal na dapat gawin ng isang ina … Nanisi siya: “Naparito ba kayo upang
ako ay sumbatan sa aking mga kasalanan at patayin ang aking anak?”

Alam ng Diyos kung ilang beses ko siya sinisi. Bakit hindi? Ako na nga ang
gumagawa nang dapat. Ako na nga ang nagpapagal para sa kanya, at ako pa ang
parurusahan? Di ba’t ganito tayo lahat? Kapag gumawa ng mabuti nakalista. At
kapag sinuklian tayo ng paghihirap, mas mahaba ang ating listahan. Mas matindi ang
sisihan, at mas masahol ang ating atungal?

Pati sa ebanghelyo, isang batang lalaki rin ang namatay, anak ng isang balo mula sa
Nain. Sa lahat ng parurusahan, siya pa, ika nga.

Matindi ang tao sa mundo. Walang paki ang karamihan. At kapag masaya ka, masaya
rin sila, lalu na kung may pamudmod kang painom at pakain. Kapag birtdey mo at
nagpaka-canton ka, o Chooks-to-go, masaya ang lahat. Pero kapag malungkot ka,
mag-isa ka. Manigas ka, sabi nga nila.

Hindi ganito ang Diyos. Alam ko, sapagka’t di miminsan akong nagdusa dahil sa
kanya. Ganyan magmahal ang Diyos … nagdudulot at nag-aalay ng buhay sa
pamamagitan ng pagkitil ng makamundong buhay. Nangangalaga at nagkakalinga
ang Diyos. Totoo. Pero ang kanyang gantimpalang biyaya ay laging kaakibat ng
panggagambala.

Si Pablo ay ginamtipalaan ng biyaya ng pagbabalik-loob. Nguni’t ano ang nahita
niya? Ang gantimpala ay nauwi sa gambala. “Ngunit sa kagandahang-loob ng Diyos
ay hinirang niya ako upang maging lingkod niya.” Hindi na siya namayapa noong
siya ay gantimpalaan. Gambalang walang patid ang naging bunga ng gantimpala.

Ilang beses rin ako ginambala nang ganito … mula sa mga taong hindi ko inaasahan,
mula sa mga kapatid ko’t kasamahang walang pagmamalasakit at may halo pang
pag-iimbot. Kung medyo namumunga ang puno, ika nga, marami ang pumupukol.
Kung medyo nagtatagumpay ka, marami ang nalulungkot. Ito yata ang takbo ng
buhay, tulad ng naranasan ng maraming santo at santa.

Isa na rito si Santa Teresa de Avila. Sabi niya, “kung ganito mo tinatrato ang mga
kaibigan mo Panginoon, hindi ako nagtataka kung bakit kakaunti lang kaming mga
kaibigan mo.”

Sabi ni Papa Francisco na hindi masama ang umangal sa Diyos. Isa itong uri ng
panalangin. Umangal ang balo ng Zarepat. Umangal rin si Elias. At ganoon din si
Pablo. Ganoon rin ako. Bakit Lord? Bakit kung sino pa ang nagsisikap ay sila ang
hindi napapansin at hindi nabibigyan ng kung ano man? O sila pang sinisiraan?

Nananaghoy ako kung minsan … nananawagan. Gantimpala ba ang aking dapat
tanggapin o gambala?

Ang tatlong pagbasa ngayon ang tugon … Ang Diyos ay nagkakalinga, nagbibigay ng
gantimpala. Pero Siya rin ang nagkakaloob ng gambala. Hindi puedeng sitting pretty
lamang lagi. Kailangan magpagal. Kailangan kumilos at gumawa para sa bagong
ebanghelisasyon. Kailangan magsikap para sa Kanyang Kaharian.

At huwag kalimutan. Sa kabila ng gantimpala at gambala, ang huli ang siyang
mahalaga: “Binata, bumangon ka!” Sapagka’t ang Diyos ay Diyos ng biyaya, at Diyos
ng gambala, at Diyos rin ng gantimpala!


DULANG SA ILANG: CORPUS CHRISTI

Thu, 2016-05-26 22:34

DULANG SA ILANG Maraming panganib at pangambang nagtatago sa ilang. Tigib ito ng kawalang-katiyakan at pagkabalisa. Walang tubig, walang pagkain, walang mapagkukunan ng ano mang itinuturing na mahalaga sa buhay ng isang tao. Sa ilang nadama ni Jesus ang kawalang katiyakan. Doon siya nakadama ng lubos na kasalatan. Doon din siya tinukso ng makaitlong ulit ng demonyo. Sa ilang ay naranasan niya kung ano ang kahulugan ng manatiling gutom sa loob ng maraming araw, at ang magpasuling-suling nang walang tiyak na patutunguhan. Ito ang ilang na nagbigay rin ng pangamba sa mga apostoles. Sa kanilang takot, winika nila kay Jesus: Pauwiin na natin ang mga tao. Wala silang makakain dito. Hinamon nila si Kristong siyang nagwagi sa kabila ng lahat ng suliranin at pagsubok sa ilang. Sa kanilang pagkabalisa, higit nilang pinairal ang pangamba at takot. Ang pinakamalinaw na landas na nakita nila ay ang itulak ang mahigit sa limang libong katao pabalik sa kani-kanilang pinanggalingan. Subali't ang pinuno ng paglalakbay na ito sa ilang ay hindi natinag hindi natakot. Bagkus pinagsabihan ang mga apostol at hinamon rin sila: Bigyan ninyo sila ng makakain. Sa araw na ito ng kapistahan ng Banal na Katawan at Dugo ni Kristo, nakatutuwang isipin at mabatid na sa kanilang paglalakbay, ang Diyos mismo ang gumawa ng paraang ang lahat ay makadulog sa dulang ng pantawid-buhay. Pinagtipon-tipon niya ang mga tao sa grupong tig-lilimampu. Pinadulog niya ang lahat, at pinagkalooban ng pagkain. Ang buhay natin maging ngayon, o lalu ngayon ay tigib ng iba-ibang uri ng ilang. Binabalot tayo at pinaliligiran ng sari-saring kasalatan, pangamba, at matinding pagkabalisa. Tulad ng mga apostol, maaari din tayo madala ng takot. Maaari din tayo matinag ng kawalang katiyakan sa maraming larangan ng ating buhay. Hindi malayo na ating siphayuin o itulak, hindi lamang ang mga taong nagsisipagsunuran kay Kristo. Maari nating siphayuin o ika ngaÕy sipain ang lahat ng sitwasyong sa tingin natin, ay nagdadagdag sa ating pangamba. May mga taong sa harap ng matinding suliranin ay tinatanggihan ang pagsisimba at pananalangin. Mayroon namang nawawalan ng pag-asa. Mayroon ring lubusang pinapanawan ng tiwala sa kapwa tao. Ilan sa mga kakilala ko at marami pa ang lumisan na sa bansang ito sapagkaÕt tuluyan nang nawalan ng pag-asa sa ating sistema politikal? Ilan sa mga Pilipino ang nagdesisyon nang mangimbang-bansa sa kadahilanang wala silang nakikitang kinabukasan sa bansang ito na pinamumugaran ng mga taong ang tanging hanap ay ang kani-kanilang bulsa at makasariling kapakanan lamang? Lubos ko silang nauunawaan at hindi ko sila sinisisi. Matinding gutom at pangamba ng kawalang-katiyakan ang maaaring sapitin nila dito, sampu ng kanilang mga anak. Masasabi nating ang kultura ng korupsyon ang siyang nagtulak sa kanila upang lumisan sa disyertong ito. Nais kong isipin na batid ng Diyos na tayo ay pawang nasasadlak sa disyertong ito na tigang sa pag-asa at katiyakan. Sa araw na ito, ginugunita natin kung paano pilit na pinakain ni Jesus ang mga taong walang mapupuntahan sa ilang. Sa halip na palayasin, pinagtipon-tipon niya ang mahigit sa 5,000 tao at inutusan ang mga disipulo: Òkayo mismo ang magbigay ng pagkain sa kanila. Noong nakaraang Linggo, isa sa mga paksang binigyang diin ko ay ang kahulugan ng pista ng Banal na Santatlo. Ito ay may kinalaman sa kagustuhan ng Diyos na lubos na mapalapit sa tao, sa kanyang pinakamamahal na bayan. Siya ay Maylikha at Ama. Siya ay Anak at Kapatid natin. At Siya ay Espiritung patuloy na naghahatid sa kaliwanagan. Ang pagmamahal niya sa atin ay hindi lamang maka-isa niyang ipinakita, bagkus, maka- dalawa, at maka-itlong beses niya ipinadama at ipinadadama. Tayong mga Pilipino ay mistulang nasa disyerto pa rin. Dito sa ating bayan, disyerto ang lipunang pasuling-suling sa ilang at naghahanap ng matitinong lider na tulad kay Kristong ang nasa ay hindi ang sila ay palayasin upang mag-arumbang ng kanilang makakain. Sa halos isandaang bansa kung saan tayo ay nagsipaglayasan sa paghahanap ng luntiang damo ng kinabukasan, ilang pa rin ang karanasan ng marami. At hindi lamang iyan, saan man tayo naroroon, saan mang lupalop tayo nagtitipon, kaakibat ng buhay natin ang karanasan ng kapaitan, ng paglalayu-layo ng damdamin sa isaÕt isa, ang pag-aalitan, ang hindi paguunawaan, maging sa mga magkakamag-anak o magkakapatid. Ang buhay ay isang disyertong nababalot ng maraming mga hilahil at suliranin. Ang Panginoong hindi nagpalayas sa mga taong disin sana ay nagutom sa ilang, ay siya rin nag-aanyaya sa atin sa panahong ito. Siya ay Diyos ng buhay. Siya ay Diyos ng pag- ibig. At siya ay Diyos na nagmamalasakit sa kapakanan ng kanyang kawan. Ang kapistahan ng Banal na Katawan at Dugo ni Kristo ay walang ibang batayang kahulugan liban dito. Mahal niya tayo. At ang kaniyang pagmamahal ay ipinakita niya sa kanyang pagtitipon sa atin sa luntiang damuhan ng pag-asa, pagtitiwala, paghihintay sa tulong Niyang nagbibigay-pagkain sa mga gutom at mga nauuhaw. Wala siyang sinisiphayo. Wala siyang itinutulak paalis. Bagkus tinitipon Niya ang lahat, tulad ng tinipon niya tayo ngayong araw na ito sa simbahang ito. Dito ay tatanggap tayo ng pagkaing nagbibigay-buhay. Dito ay matitikman natin ang kanyang inihanda para sa mga handa ring maglakbay kasama Niya tungo sa walang hanggang katiyakan sa langit na tunay nating bayan. Ang pagkaing ito ng mga manlalakbay ay walang iba kundi ang Eukaristiya Ð ang Kaniyang Katawan at Dugo. Dulang sa ilang ang Eukaristiyang ito. Pagkain ito ng mga naghahanap, naglalakbay, pasuling-suling sa disyerto ng buhay, Wala siyang sinisiphayo. Wala siyang sinisipa paalis. Wala siyang itinataboy, bagkus ang lahat ay inaanyayahan. Dulang ito sa ilang ng kawalang-pag-asa. Dulang ito sa ilang ng kawalang katiyakan. Sinumang kakain ng Kanyang katawan at iinom ng kanyang dugo ay tatanggap ng buhay na walang hanggan. Halina't dumulog sa hapag ng Panginoon!

BAGO PA NALIKHA AT NAANYO ITONG MUNDO

Tue, 2016-05-17 19:27

DAKILANG KAPISTAHAN NG BANAL NA SANTATLO

BAGO PA NALIKHA AT NAANYO ITONG MUNDO

Mahirap parati ang mag homiliya tuwing darating ang Kapistahan ng Banal na Santatlo. Malimit na pagkakamali ng mga pari na bigyang-diin ang dogma, ang laman ng pangaral tungkol sa Diyos, at madalang bigyang-pansin ang dapat na bunga ng pangaral. Mas madali ang magturo ng kung ano ang dapat paniwalaan. Mas mahirap ang mangaral kung ano ang dapat na bunga ng pangaral – ang buhay moral. Madali ang magsaulo ng mga nilalaman ng katesismo. Nguni’t alam nating lahat na mahirap ang mag-asta, umasal, at mabuhay ayon sa nilalaman ng katesismo.

Ano ba ang mga sinasaad ng mga pagbasa natin ngayong araw na ito? Himayin natin nang isa-isa. Una sa lahat, binibigyang-diin ng aklat ng Kawikaan, hindi kung ano ang Diyos, kundi kung sino Siya para sa atin, sino Siya sa harap ng lahat ng nilalang. At ano ang pinakamahalagang katotohanan? Ayon sa Kawikaan, Siya ay Diyos na sa mula’t mula pa. Puno ng sagisag ang mga kataga ng Kawikaan … wala pa ang mga dagat; wala pa ang mga bukal ng tubig na malilinaw; wala pa ang mga burol, ganoon din ang mga bundok … Bago pa man ang lahat, ang Diyos ay Diyos na. Sa mga katagang hindi mapagkakamalian, “bago pa nalikha at naanyo ang mundo!”

Mahirap isipin ang mula’t mula pa … bihasa tayong mga tao ang magbilang ng mga araw, linggo, buwan, at taon. Wala sa guni-guni natin ang konsepto ng simula ng panahon. Hirap tayo na umunawa na ang panahon ay nasa ilalim rin ng paghahari ng Diyos sa lahat ng kanyang nilalang. Sapagka’t hindi natin maarok ang simula ng panahon, hindi rin natin maunawaang lubos ang kawalang hanggan ng panahon. Para sa tao, may simula at may wakas, may umpisa at pagtatapos.

Ang mga kapistahang magkakasunod sa mga Linggong kasunod ng Pentekostes ay mga kapistahang nagpapagunita sa atin ng kung sino ang Diyos na ating sinasampalatayanan. Ang una sa hanay na ito ay may kinalaman sa Banal na Santatlo – Diyos Ama, Diyos Anak, at Diyos Espiritu Santo. Bagama’t ang kanyang pagpapahayag ng sarili ay naganap sa loob ng kasaysayan, ang Diyos ay hindi nakatali sa kasaysayang makatao, na may simula at may wakas. Siya ay ang “alpha at omega,” ang simula at ang wakas.

Nguni’t ito ang maganda sa Diyos natin. Nagpahayag siya at nagpakilala sa pamamagitan ng kasaysayan. Nilikha Niya ang mundo at ang lahat sa daigdig. Ipinahayag Niya ang sarili bilang maylikha. Nagpakilala rin Siya sa pagsusugo ng kanyang bugtong na Anak. Isinilang ang Diyos Anak na nagkatawang-tao at nakihalubilo sa kasaysayan ng tao.

Nagpakilala rin ang Diyos sa pagsusugo ng Espiritu Santo, at ang lahat ng ito ay naganap sa pagsuong Niya sa larangan ng kasaysayang makatao. May iisa lamang akong gustong bigyang-diin halaw sa katotohanang ito … Ang Diyos, Ama, Anak, at Espiritu Santo, na nakihalubilo sa ating kasaysayan, ay Diyos ng kasaysayan, Panginoon ng lahat ng naganap, nagaganap, at magaganap pa sa lupang bayan nating kahapis-hapis!

Malimit na tayo ay naguguluhan ang isipan. Malimit na tayo ay nahihintakutan sa hinaharap, sa maaring mangyari sa mundo. Malimit tayong sinasagian ng takot dahil sa tila pamamayagpag ng kampon ng kadiliman, sa maraming dako ng mundo. Malimit tayong mawalan ng pag-asa, mapuno ng pangamba, at masidlan ng takot ang puso, dahil sa tila walang ampat na pagtiwalag ng sangkatauhan sa pamumuno at paggagabay ng Diyos.

Sa araw na ito, hindi takot at pangamba, kundi galak at katiyakan ang binibigyang- diin ni Pablo … “sa pamamagitan niya’y mayroon na tayong kapanatagan sa harapan ng Diyos.” Nabago ang pagtingin natin dahil sa Kanyang pamamatnubay at pagkalinga. “Nagagalak tayo sa ating mga pagbabata sapagka’t alam nating ito’y nagbubunga ng pagtitiyaga.”

Maraming pangamba ang bumabagabag sa atin ngayon. Tuloy pa kaya ang pag- unlad ng bayan o pagbulusok nito dahil sa panibago na namang mga pinuno sa larangan ng politika? Mayroon kaya na namang isang dilubyo galing sa La Nina, matapos ang El Nino ay manalasa sa bayan natin? Mayroon pa kayang pag-asa ang bayan natin na kay daling lumimot, kay rupok, at kay bilis magbago ang isip? Mauunawaan pa kaya natin kung bakit, sa dinami-dami ng taong nagdaan, sa kabila ng mga pangako ng mga politico, tayo pa rin ang kulelat sa buong Asya, at nalalampasan na ng mga bansang dati-rati ay walang ibatbat sa bayan natin?

Iisa para sa akin ang lumulutang na aral mula sa kapistahang ito. At ito ay walang iba kundi ang kapanatagan ng loob, ang pagkaunawa sa buong katotohanan, sa tulong ng Espiritu Santo. At ano ang katotohanang ito? Hindi lamang na ang Diyos ay iisa sa Tatlong Persona … hindi lamang na ang Diyos ay Diyos na sa mula’t mula pa. Ang pinakamahalagang dapat nating maunawaan ay hindi kung ano ang Diyos, kundi kung sino Siya para sa atin.

Siya ay Ama, maylikha, may-akda ng lahat. Siya ay Anak, na kaloob, regalo, at bigay para sa atin. Siya ay Espiritu Santo na nagkakaloob pa magpahangga ngayon. Siya ay Diyos na iisa sa tatlong persona, Banal na Santatlo, na nananatiling Diyos para sa atin, sa kabila ng ating pangamba, sa likod ng ating mga takot at pagkabalisa, sa harap ng mga pangarap natin sa kinabukasan. Siya ay nanduon na, sa simula. Siya ay narito kapiling natin. Siya ay patuloy na nagggagabay sa tabi natin. Siya ay Diyos, sa harap natin, sa tabi natin, at sa likod natin. At nananatili Siya bilang Diyos, “bago pa nalikha at naanyo itong mundo.” Ano ang dahilan upang matakot at mangamba?


HALINA, O ESPIRITU SANTO!

Thu, 2016-05-12 02:30

LINGGO NG PENTEKOSTES
MAYO 15, 2016

Mga Pagbasa: Gawa 2:1-11 / 1 Cor 12:3-7, 12-13 / Juan 20:19-23

IBAÕT IBA, NGUNIÕT IISA!

Tapos na ang mahabang paghihintay ng bayan. Nagwika na ang higit na nakararami.
BagamaÕt ang nagwagi sa halalan ay maaring hindi siyang pinili ng higit na
nakararaming Pinoy sa buong kapuluan, hindi maipagkakailang ang mga nagwagi
ang siyang hinirang ng lamang na numero ng mga bumoto at nagpahayag ng
kanilang damdamin. IbaÕt iba ang pinili ng balana. Sa dami ng mga kumandidato sa
pagkasenador lamang , ang mga lumutang na mga pangalan ay silang mga datihan
na at luma Ð mga pangalang naka-ukit na yata sa isipan ng mga mamboboto.

Hindi ko maipagkakailang hindi ako masaya sa resulta sa maraming kadahilanan.
Hindi ko rin maipagkakailang nasusot ako sa takbo ng mga pangyayari, ngayon, at sa
iba pang nagdaang mga eleksyon. NguniÕt dapat ko ring sabihing masaya ako
sapagkaÕt kahit man lamang ngayong taong ito, ang tunay na kalooban ng mga
mamboboto ang siyang naghari, at hindi ang malawakang dagdag-bawas!

May isang ibang uri ng hanging umiihip sa dako natin ngayon!

Hanging umiihip É ito ang isa sa malinaw na larawan sa pista ng pentekostes! Sa
pagbaba ng Espiritu Santo, ihip ng hangin at dilang apoy, at dagundong ang
natambad sa paningin natin. Ito ang kapangyarihang galing sa itaas na siya nating
pinagyayaman at ginugunita sa araw na ito.

Sa demokrasya, kapangyarihan mula sa ibaba ang naghahari Ð ang kapangyarihan
ng mamboboto, ang kapangyarihan ng taong-bayan. Sa Inang Simbahan,
kapangyarihan mula sa itaas ang siyang naghahari, ang siya nating pinaiiral.

At dito papasok ang mga samut-sari nating mga suliranin sa lupang ibabaw. Sa
mundong ito, na lupang bayan nating kahapis-hapis, puno ng pagkakaiba ang
nakikita natin, puno ng pagtatangi at pagkakahiwa-hiwalay. Naroon ang maka LP at
maka NP É naruon din ang mga balimbing na hindi mo malaman kung ano talaga
ang partido nila É naroon ang mga taong sala sa init at sala sa lamig. Narito rin
tayong mga salawahan at mga hunyango, na kung minsan ay maka-Diyos at malimit
ay makamundo at makasarili.

Ito ang larangang iniikutan natin lahat Ð ang mundong nababalot ng kultura ng
kasalanan, kultura ng kayabangan, pag-iimbot, at pagkamakasarili. Nandyan ang
lahat ng uri ng pagkakahati-hati sa ibaÕt ibang mga grupo o pulotong, ang kawalan
ng kaisahan, ang kawalan ng pagsasamahan sa ilalim ng iisang pamunuan. BagamaÕt
nanalo ang mga nanalo, alam nating hindi pa man nagsisimula sila sa kanilang
panunungkulan, ay marami nang bumabatikos sa kanila.

Ang bayan natin, tulad ng buong simbahan, tulad ng lahat ng mga sumasampalataya
kay Jesus, ay nababalot ng pagkakahiwa-hiwalay at pagkakahati-hati.

Ano ba kaya ang kailangan natin upang magkaniig at magkaisa?

Kailangan natin ng mga dilang apoy na bababa rin sa atin upang tupukin ang lahat
ng hidwaan sa bayan natin. Kailangan natin ang Espiritu Santo. At sa dahilang sa
araw na ito ay ginugunita natin ang kanyang pagbaba, minarapat kong paalalahanan
ang lahat na sapagkaÕt dumating na Siya at bumaba, ang tanging dapat natin gawin
ay ang tanggapin siya nang buo ang loob, at walang pasubali, walang pagtanggi, at
may ganap na pagtanggap.

Kailangan natin ng malakas na hangin. Sa panahong ito kung kailan sinusunog tayo
ng El Nino, minarapat ko ring ipaalaala sa ating lahat, na higit pa sa El Nino ang init
ng ating mga pagtutungayaw at pag-aalipusta sa isaÕt isa. Kaisahan ang dulot ng ihip
ng hangin É hindi lamang kaisahan kundi katapangan. Ang mga nahihintakutang
mga disipulo ay nangagsipaglabasan sa kanilang pinagtataguan upang mangaral,
magpahayag, at mamuno sa mga taong lupasay sa takot at pangamba.

Sari-saring hangin ang umiihip sa buhay natin bilang bayan. Nandyan ang ihip ng
paghihiganti É ang paghahanap na magbayad ang mga kinamumuhiang kalaban at
katunggali sa politika. Nandyan ang ihip ng hangin ng kayabangan ng mga taong
naihalal lamang ay Òfeeling greatÓ na, at Òfeeling powerfulÓ na. Nandyan ang ihip ng
hangin ng mga hambog at bulaan na ang pangako sa bayan ay hanggang sukdulan ng
langit, nguniÕt wala namang laman kundi hangin É parang ampaw na walang bigat,
walang dating, walang laman!

Maraming nakapinid sa buhay natin ngayon É hindi lamang pinto na nakakandado.
Nakapinid ang mga mata at isipan sa maaaring mabago, maaaring mapahusay at
mapabuti. Kay raming mga kontrabida sa poll automation. Kay raming mga propeta
ng kapariwaraan. Nang magtagumpay, masaya ang lahat. Kay raming mga propeta
na, hindi pa man nagsisimula ang bagong administrasyon, ay puro kabulukan na ang
kanilang awit. Sala-salabat na ang kanilang mga dila sa pagbatikos sa problemang
hindi pa nangyayari.

Sa araw na ito, lakas mula sa itaas ang dumarating. Hindi mga survey at mga
mapanlasong mga pluma at papel at periodiko. ÒSumainyo ang kapayapaan!Ó Ito ang
sabi ng Panginoong muling nabuhay at umakyat sa kanan ng Ama. Ito ang pangako
at tagumpay na kaloob ng Panginoong nagkaloob pa nang higit pa É ang pagdatal at
pagbaba ng Espiritu Santo.

Halina, O Espiritu Santo! Liwanagan kaming lahat É puspusin kaming lahat ng iyong
lakas at biyaya. Sunugin ang mga peklat ng lipunan naming hindi na yata
makahulagpos sa lahat ng uri ng katiwalian. Hipan nang malakas ang mga balakid sa
buhay namin na siyang hadlang sa aming pag-unlad na ganap. Patungan kami ng
dagundong ng kulot na maggigising sa aming pagka-idlip sa paggawa ng mabuti.
Pukawin ang mga isipan namin upang, tulad ng mga apostol, kami ay
mangagsipaglabasan, at mangaral sa ngalan mo, at sa Iyong kapangyarihan. IbaÕt iba
ang aming mga ibinoto. IbaÕt iba ang mga sinuportahan namin. IbaÕt iba ang mga
paniniwala namin.

SubaliÕt IISA ka, O Diyos! Iisa ang iyong kaloobÉ Iisa ang Espiritung sa amin ay
lumukob. Halina, O Espiritung banal. Lukuban kaming ganap upang mapanuto at
upang makatunghay ng isang bagong bukang liwayway ng ganap na pagbabago at
buhay ayon sa kaloob mong alay!

Pagpalain Mo kaming iyong bayan, dine sa lupang bayang kahapis-hapis, tungo sa
langit na tunay naming bayan. Amen!


Pag-akyat ng Panginoon sa Langit

Fri, 2016-05-06 09:26

 

PAG-AKYAT SA LANGIT NG PANGINOON (K)
Mayo 8, 2016

INIAKYAT, UMAKYAT, MAGPASALAMAT!

Sa biglang wari, sa makataong pananaw, talunan ang Panginoon sa kanyang
pagkamatay sa krus. Talo ang mapatay sa huli, at panalo ang mga nagpakana ng
kanyang paghihirap at pagkapako sa krus … Ito ay sa makataong pananaw natin.

Subali’t sa maka-Diyos na pananaw, ay hindi ito ang huling kabanata ng kasaysayan
ng kaligtasan. Sa araw na ito, makaraan ng 40 araw, ang Panginoon ay umakyat,
iniakyat sa Langit, upang lumuklok sa kanan ng Diyos Ama sa kanyang kaharian.

Una sa lahat, tiyakin natin … iniakyat ba siya o umakyat? Karaniwan nating sabihin
sa simbahan na ang Panginoon ay umakyat sa langit sa araw na ito. At kasabihan at
turo naman natin na ang Mahal na Birhen ay iniakyat sa langit (assumption). Alin ba
ang tama?

Pareho. Si Jesus ay umakyat sa langit, sa ganang kanyang kapangyarihan bilang
Diyos. Si Jesus ay iniakyat rin sa langit sa ganang kanyang kalikasan bilang taong
totoo, at Diyos na totoo. Si Jesus, bilang Diyos at tao ay may kaloobang maka-Diyos
at kaloobang maka-tao, bagama’t iisa, at tanging iisa lamang ang kanyang persona,
ang ikalawang persona ng Diyos.

Magulo ba? Wag mo nang kultahin ang utak sa malalim na Cristolohiyang ito. Sapat
nang paniwalaan natin na ang Diyos ay nagwagi laban sa kamatayan … na ang Diyos
ay panalo laban sa kasalanan, at sa lahat ng anumang dulot ng kasalanan – ang lahat
ng uri ng kadiliman at kawalang-katiyakan sa mundo.

Magulo ang mundo natin … magulo rin ang ating halalan. Wala akong kaliwanagang
nakikita kung patuloy pa rin na sila at sila rin lamang ang mga namumuno sa atin –
mga buo-buong pamilya, mga angkan, na waring sila lamang ang may kakayahang
“maglingkod” sa bayan. Magulo ang estado ng katotohanan, na laging nababaligtad
depende kung sino ang may malaking bayad sa naghahawak ng micropono.

Subali’t kung mayroong mahalagang pangaral sa atin ang pag-aakyat o pag-akyat ng
Panginoon sa langit at ito … hindi kailanman naglalaho ang pag-asa. Ang kanyang
paglisan sa mundo ay di pag-iiwan sa ating nabubuhay pa sa daigdig. Ang kanyang
pagtaas sa kalangitan ay pagtaas rin ng ating pag-asa.

Pero, gusto ko sanang bigyang-pansin ang pagtaas. Hindi ito pagtaas sa karangalan
at kayabangan. Sa halip, ang pagtaas ni Kristo sa kaluwalhatian ay dapat magbunga
ng pagbaba natin sa tunay na kasimplehan o kapayakan bilang tao. Ang kanyang
pag-angat sa luwalhati ay pagbaba natin sa paghahanap ng karangalang
makamundo.

Totoo na “habang umaakyat ang Panginoon, ang tambuli ay tumutunog,” tulad ng
sinagot natin matapos ang unang pagbasa. Pero para sa atin, ang kanyang pag-akyat
at naghatid naman sa atin sa pagpanaog – sa kababaang-loob. Tulad ng sinabi ni
Pablo, “Nawa’y liwanagan ng Diyos ang inyong mga isip upang malaman ninyo ang
ating inaasahan sa kanyang pagkatawag sa atin.”

Ang ating inaasahan … ang buhay na walang hanggan, na hindi para sa lupang
ibabaw.

Marami ang nag-aasam umangat, umakyat, at makarating sa matataas na posisyon
sa lipunan. Marami ang gustong mahalal at manatili sa pwesto, kahit buong pamilya
na nila ay nasa pwesto na nang matagal.

Ang paglisan ni Jesus sa mundong ibabaw ay tanda ng kababaang loob. Sa kanya ay
karapat-dapat lamang na maluklok sa kanan ng Ama. Ika nga, kung di ukol, ay di
bubukol.

Iniakyat, umakyat? Alin ang tama? Pareho. Pero hindi ito ang mahalaga … Ang
mahalaga ay ito … Sa kanyang pag-akyat, tayo naman ay dapat bumaba,
magpakumbaba, lumuhod at magpasalamat. Tayo rin, balang araw, sa tamang
panahong itinakda ng Diyos, ay may karapatang mapasama sa mga umaawit ng
papuri sa Diyos sa langit na tunay nating bayan. Amen.


PAG-IBIG, PAGTUPAD, PATNUBAY

Sat, 2016-04-30 08:45

Ika-anim na Linggo ng Pagkabuhay Taon K
Mayo 1, 2016

Mga Pagbasa: Gw 15:1-2.22-29 / Pah 21:10-14.22-23 / Jn 14:23-29

PAG-IBIG, PAGTUPAD, PATNUBAY!

Maraming bagong usong salita ngayon sa Tagalog … pati ang salitang “kaya” ay iba na ang kahulugan ngayon. Marami ngayon ang napapa-praning dahil sa maraming dahilan. Noong kami ay bata pa, walang salitang “praning.”

Sa araw na ito, ang habilin sa atin ni Kristong muling nabuhay ay ito … hindi dapat tayo ma-praning … walang lugar ang pagkabalisa o pag-aagam-agam sa puso ng isang nagmamahal, at tumutupad sa mga salita niya.

Praning na praning kamakailan ang mga taga South Korea dahil sa pagbabanta ng mga taga Nokor. Praning rin ang mga kandidatong hindi nangunguna sa mga survey. Balisa rin ang taong hindi tiyak na may nagmamahal sa kanya, kung hindi siya siguradong pinahahalagahan ninuman.

Ito ang paraan ayon sa Panginoon para mapawi ang pagkabalisa … ang magmahal at tumupad sa kanyang mga salita. Di ba’t malinaw na kapag tayo ay nagkasala ay wala tayong kapayapaan sa kalooban? Di ba’t kapag tayo ay sumuway sa magulang o sa nakatatanda ay hindi rin tayo panatag? Walang kapanatagan ang taong walang pananagutan, walang responsabilidad, at walang anumang pinagmamalasakitan.

Tatlong mahahalagang paalala ang hatid ng Panginoon sa atin: pag-ibig, pagtupad at patnubay.

Hangga’t wala tayong minamahal at pinagmamalasakitan, wala rin tayong kapanatagan. Hindi nagdudulot ng kasiyahan ang taong pasaway at pakawala. Masaya ang mag-inom, pero pag nalasing ay sakit ng ulo at katawan ang dulot kinabukasan. Hindi ito nagbubunga ng tunay na kapanatagan at kaligayahan. Hagga’t wala tayong minamahal at inaalagaan, wala tayong tunay na kagalakan ng puso.

Pero, hindi lamang isang damdamin ang pag-ibig. Kasama nito ang pagtupad. Ang pag-ibig sa Diyos ay hindi lamang kapag Pasko o fiesta, o kung kailan maganda ang panahon. Ang tumutupad ng kanyang salita ang siyang tunay na may pag-ibig. Hindi ito nakukuha sa pangako o sa mga magandang pananalita at talumpati bago mag-eleksyon, kundi sa tunay na pagtupad sa pangako.

Salamat na lamang at may patunay rin ang pangako ng Diyos. Nagsugo siya ng Patnubay, ang Espiritu Santo, na magtuturo sa atin ng lahat at maggagabay sa atin.

Sa ngayon, napa-praning pa rin ako sa maraming bagay … sa trapiko, sa daming problema sa lipunan, sa iba-ibang pagsubok sa buhay. Maraming problema ay walang solusyon. Maraming dapat tanggapin na lamang at tiisin, sapagka’t wala tayong angking kapangyarihang pagbaguhin nang iglap ang maraming bagay.

Nguni’t sa araw na ito, sapat nang mabatid natin na may pangakong hindi napapako sa kawalan ang Panginoon – kapayapaan! Ito ang kapayapaang hindi kayang ipagkaloob ng mundo, ng mga tao. Ito ang kapayapaang galing sa kabatirang tayo ay nagmamahal at may pananagutan sa ating minamahal – tumutupad sa turo ng Panginoon.

“Huwag kayong mabalisa. Huwag kayong matakot.” Kasama natin ang Diyos. Kaakbay natin ang Espiritu Santo. Hindi tayo dapat ma-praning kailanman. May kinabukasan ang mga sumasampalataya sa kanya!


Ikalimang Linggo ng Pagkabuhay

Fri, 2016-04-22 05:16

Ika-apat na Linggo ng Pagkabuhay

Wed, 2016-04-13 06:54

The Confession of a Former Lutheran Pastor titled “Why I Am Becoming Catholic …’

Tue, 2016-04-12 19:20

For thirty years I labored away in parish ministry as a Lutheran pastor. Then for another four years, I was a district dean for the North American Lutheran Church (a supervisory work I enjoyed abou…

Pinagmulan: The Confession of a Former Lutheran Pastor titled “Why I Am Becoming Catholic …’