Kalakbay at Katoto by Fr. Chito Dimaranan, SDB

CLICK HERE TO REGISTER ONLINE

CLICK HERE TO DOWNLOAD BROCHURE/REGISTRATION FORM

Subscribe to Kalakbay at Katoto by Fr. Chito Dimaranan, SDB feed Kalakbay at Katoto by Fr. Chito Dimaranan, SDB
Kasama sa Paglalakbay sa Buhay at Pananampalataya
Updated: 58 min 12 sec ago

UNAWAIN ANG ARAL MULA SA PUNO!

Fri, 2015-11-13 19:33

[TINAPAY NG SALITA NG DIYOS]

Ika-33 Linggo ng Taon B

Nobyembre 15, 2015

UNAWAIN ANG ARAL MULA SA PUNO!

Bihira na ngayon ang batang marunong kumilala ng puno. Hindi na nila alam ang kaibahan ng puno ng santol at puno ng mangga. Asa pa ba kayong masabi nila ang kaibahan sa kambing at sa tupa?

Lumaki akong nagtatanim ng sari-saring puno: kape, kakawate, chico, at mga halamang-laman tulad ng kamote, balinghoy at iba pa. Isa sa aking natutuhan ay ito … hindi komo naitanim mo na ay hahayaan mo na. Dapat kang tumingin sa mga senyas, sa mga palatandaan at kung hindi ka marunong tumingin sa mga tanda ng kalikasan ay wala kang mapapala sa iyong ipinunla. Kapag naunahan ka ng ulan bago umani, ay wala kang aanihin.

Mga senyas at tanda ang paksa ng mga pagbasa ngayon …

Ang buhay natin ngayon, sa totoo lang, ay puno ng senyas. Mahigit nang 100 ang namatay sa mga pasabog ng terorista sa Paris, Francia. Huwag na tayo lumayo sa Pilipinas. Araw-araw, panay kabuktutan, kadayaan at panlalamang ang laman ng balita. Ang mga tanda na nakikita natin ay nagtuturo lahat sa isang katotohanang hindi natin maipagkakaila.

Ang lipunan natin ay nababalot ng kasalanan. Ang kultura ng kasalanan, na nakikita sa katiwalian ay palasak na kahit saan ka magpunta: mga kalyeng nagiging paradahan lang ng sasakyan … mga bangketang nagiging barangay outposts, at mga liwasan at sementeryong nagiging bahayan. Kahit saan ka magpunta ay tila dapat mong bantayan ang kapaligiran mo sapagka’t hindi mo alam kung sino ang sunod na titira sa iyo. At wala nang lugar na pinipili ang masasamang loob – tulad ng airport at iba pa.

May mga tanda na ang bunga ay pangamba. May mga tanda na ang bunga ay paghahanda, pagsisikap, at pagpupunyagi. Depende ang lahat kung ano ang ating nababasa sa likod ng tanda.

Sa mga pagbasa ngayon, tandang maliwanag ang natutunghayan natin – mga tanda na nagtuturo sa wakas ng panahon, at sa darating na kaligtasang dulot ng Diyos.

Sa marunong bumasa, pananampalataya ang hatid. Sa marunong kumilatis, pag-asa ang bunga. Sa mga taong mababaw ang pananampalataya, takot ang namamayani.

Marunong ka bang magbasa? Sabi ng Panginoon na unawain daw natin ang aral mula sa puno ng igos.

Nababasa ba natin? Ang kanta dati ng mga Pinoy ay ito: Wala ka bang napapansin?

Wala ka ba talagang napapansin? Na palasak na sa atin ang kultura ng kasalanan? At bihasa na tayong makakita ng kasamaan at hindi na tayo natitinag sa kasamaan?

Atin sana bigyang pansin ang tanda na hatid sa atin ng mga pagbasa. “Yaong may pagkaunawa at umakay sa marami tungo sa kabutihan ay magniningning naparang tala sa kalangitan magpakailanman.”

Hindi na tayo dapat maghintay pa na dumilin ang araw, at hindi magliwanag ang buwan at magkamdahulog ang mga bituin. Marami na tayong tanda. At lahat ng ito ay tumutuon na ang paghahari ng kasalanan at kasamaan ay hindi pang magpakailanman.

Ang lahat ay tanda na ang Diyos ay tagapaglitas, at malapit na siyang dumating.

Unawain ang aral mula sa puno!


LAGLAG BIYUDA, LAGLAG BALA, BABALA!

Fri, 2015-11-06 19:57

[TINAPAY NG SALITA NG DIYOS]

Ika-32 Linggo ng Taon B

Nobyembre 8, 2015

LAGLAG BIYUDA, LAGLAG BALA, BABALA!

Walang kinalaman rito ang asawa ni Babalu. Pero may babala ang Diyos sa mga taong tulad ng mga Eskriba noong araw, ay panay ang gawang baluktot – ang katumbas ng gusto kong tawaging laglag biyuda!

Inilaglag ng lipunan ang biyuda nang siya ay naging balo. Ang dati niyang katigan, ang kanyang Ama, ay wala nang pananagutan sa kanya nang siya ay nag-asawa. Pero nang mamatay ang kanyang asawa, ay tuluyan na siyang inilaglag ng lipunan.

Sa lumang tipan, wala nang mas hihirap pa sa biyuda, sa ulila, at sa wala ni kapirasong lupang puedeng sakahin.

Problema na itong malaki. Pero mas malaking problema ang dulot ng mga laglag biyuda gang na nagsasamantala sa kanila – ang mga Eskribang mahilig magdamit ng mahahaba, umupo sa mga upuang pang VIP, at kilalanin bilang VIP ng mga tulad ng mga balong wala ni isang kusing o balang puedeng ilaglag saanman.

Problema nang malaki ang pagiging mahirap. Subalit lalong malaking problema ang lamangan at lokohin o dayain ng mga taong aral at taong nasa posisyon.

Ito ang malungkot na nagaganap ngayon sa ating lipunan. Naglipana sa NAIA ang mga laglag biyuda, ang mga laglag OFW, ang mga nagsasamantala sa mga matatanda, mga lolo at lolang walang kaya, mga turistang walang alam gawin kundi magbayad na lamang ng suhol, at padala sa pangongotong ng mga tampalasang ito sa ating lipunan.

Ang mga Eskriba noong araw na binalaan ng Panginoon ay walang kaibahan sa mga laglag biyuda at laglag bala gang sa NAIA.

Malinaw ang liksiyon at aral sa araw na ito. Una, ang Diyos ay kapanig ng mga api, ng mga tinatapakan at inaalipusta. Ito ang dahilan kung bakit ang propeta ay naging daan upang makakain ang biuda sa Sarepat.

Subalit ang pagmamalasakit na ito ng Diyos ay dapat isabuhay at isakatuparan at bigyang laman o katotohanan ng mga taong nagsisikap maging tulad ng Diyos. Ito ang mga taong hindi kayang maglaglag ng kapwa at manlamang ng mga walang kamuang-muang.

Ito ang mga taong nagsisikap mamuhay nang marangal, hindi lamang nang nababalot ng yaman.

Ito ngayon ang ginagawa ng maraming taong galit na galit sa ginagawa ng iilan sa ating lipunan. Sila ay nagsisikap maging tinig ng moralidad, tinig ng nararapat at kapaki-pakinabang sa lahat.

Ito ang tanong sa atin ngayon? Aling uri tayo? Ang tampalasang laglag biyuda at laglag bala, o ang nagsisikap maging katulad ni Kristong nagbabala sa mga gawang baluktot ng mga taong mapang-api at mapanlamang?

Hala! Gumawa nang nararapat! Kumilos at manindigan at huwag nang idamay si Babalu na asawa ni Babala.

Lipulin na ang bala sa NAIA! Wakasan na ang abala at kahihiyan ng lahat.

Sundin ang turo ng dalawang biyuda … na ang tunay na mayaman ay hindi ang nagkakamal, kundi ang nagbibigay!


BANAL AT DAKILA SA MATA NG DIYOS

Sat, 2015-10-31 03:21

[TINAPAY NG SALITA NG DIYOS]

Kapistahan ng Lahat ng mga Banal

(Todos los Santos)

Nobyembre 1, 2015

BANAL AT DAKILA!

Uhaw ang bayang Pilipino sa mga bayani. Ito marahil ang dahilan kung bakit pati mga boksingerong lumaki sa America ay inaangkin nating Pinoy. At basta ang apelyido ay Pinoy ang tunog, kahit na sa California isinilang at lumaki, kapag nanalo sa American Idol ay nagiging Pinoy o Pinay.

Malungkot isipin na ang buhay ng tao ay parang eroplano. Hindi pinag-uusapan ang libo-libong lumilipad at lumalapag araw-araw sa lahat ng dako ng mundo, pero kapag may nag-crash o na-aksidente, ay laman ng radio at dyaryo sa maraming araw.

Ganoon din ang buhay naming mga pari. Walang nag-uusap dahil sa libo-libong nag-aalay ng buhay at panahon at kakayanan para maglingkod sa iba, pero kapag may nagkamali at nagkasala, ay paksa ng walang patumanggang usapan sa social media, sa radio, sa TV, sa dyaryo at sa iba pa.

Wag na tayo lumayo pa. Kung hindi pa ginawang sine ang buhay ni Heneral Luna, at hindi siya titingalain ng mga taong wala nang alam sa kasaysayan. Kung hindi pa natanong kung bakit laging naka-upo si Mabini sa sine ay hindi malalaman na siya pala ang utak ng himagsikan.

Mga bayani sila, pero hindi dinarakila. Mga dapat silang tularan, pero hindi pinag-uusapan.

Lumaki ako kasama ang isang mamang dumating na lamang sa aming buhay isang araw. Hindi niya alam kung taga saan siya. Ang alam lamang niya ay nakatakas siya sa Death March sa Bataan patungong Pampanga. Dumating siya sa amin na walang natatandaan. Tinanggap ng aking mga magulang at pinatuloy. Kakang Gorio ang kinagisnan kong tawag ko sa kanya.

Tahimik, walang imik, pero masipag. Walang kibot pero walang tigil sa pagtatrabaho. Tumulong siya sa aking Ama sa bukid nang ilang taon. Siya ay dakila, pero hindi bayani. Dakila pero hindi kilala. Ni kamag-anak niya ay hindi siya hinanap. Wala ni isang kamag-anak niya ang nabanggit niyang naghahanap sa kanya.

Ang araw na ito ay para sa mga dakilang banal na hindi kilala, at sapagka’t hindi kilala ay hindi rin dinarakila. Araw ito ng mga banal na walang pangalan, walang mukha subali’t kasama sa isang daan at apatnapung libong hinugasan sa dugo ng kordero.

Sila ang kindi kilala nguni’t kinilala ng Diyos, na pinagkalooban Niya ng dakilang pag-ibig, at tumugon sa kaloob na pag-ibig.

Sila ang mga dakila sapagka’t dukha, mababa ang loob, ang mga walang inaasahan liban sa Diyos, mga nahahapis, mga mapagpakumbaba, nagmimithing tumupad sa kalooban ng Diyos, mga mahabagin, malinis ang puso, at gumagawa ng daan sa ikapagkakasundo, bagama’t sila ay inuusig dahil sa Diyos, at inaalimura ng mundong mababaw at mapagbalatkayo.

Banal sila. Kahit hindi kilala. Dakila sila, bagamat hindi nga dinadakila ng balana. Sa harap ng Diyos na siya nating pinupuri at sinasamba ngayon sa pamamagitan ng mga banal … Siya na may akda ng lahat ng kabanalan, ang mga ito ay banal at dakila sa mata ng Diyos.

Tingnan natin sila muli at tingalain. Papuri sa Diyos na nagdakila sa mga banal!


PIKIT MAN ANG MATA, DILAT NAMAN ANG PUSO!

Fri, 2015-10-23 21:23

[TINAPAY NG SALITA NG DIYOS]

Ika-30 Linggo Taon B

Oktubre 25, 2015

PIKIT MAN ANG MATA, DILAT NAMAN ANG PUSO!

Nagdudumilat ngayon ang katotohanang ang buong Pilipinas ay nahumaling sa Al-Dub phenomenon. Wag kayong mabahala … kasama ninyo ako sa paghanga kay Yayadub. Sa sandaling ito, libo-libo na ang nakapasok at libo-libo rin ang nagpalipas ng gabi sa labas.

Lahat sila ay naghahanap … naghahanap ng ilang oras na kasiyahan at tawanan at iyakan. Walang masama rito. Ako man, ay naghahanap rin ng lahat ng ito.

Ang mga pagbasa ngayon ay nakatuon rin sa paghahanap. Sa kabila ng mga pagdurusa at kalungkutan, sinabi ni Jeremias na “umawit” sila sa kagalakan dahil sa sila ay iniligtas ng Panginoon. Isa itong paanyaya sa mga Israelita na tumingin nang higit pa sa kanilang nakikita.

Isa itong panawagan sa pag-asa. At ang sinumang may pag-asa ay nakakakita nang higit, hindi kulang.

Maraming kabulagan sa ating kapaligiran. Maraming bulag sa korupsyon ng kanilang paulit-ulit na inihahalal. Maraming bulag sa kadayaan ng mga taong tinatawag nating kagalang-galang. Maraming bulag sa katotohanang ang trapiko ay hindi lamang problema ng hindi pagdaloy ng mga sasakyan – na ito ay bunga rin ng kawalan nating lahat ng disiplina at pagpapahalaga sa kapakanang pangkalahatan!

Pero naghahanap tayo. Nag-aasam pa rin tayo. At ang pagdagsa ng mga tao sa Tamang Panahon concert ay tanda na mayroon tayong hinahangad pang iba, na mayroon tayong inaasam pang higit.

Sabi ni Fr. Rolheiser na sa likod ng ating pagnanasa at pag-aasam ay ang malalim nating paghahanap sa Diyos. Sa likod ng ating kagustuhang kiligin sa Tamang Panahon ay ating masugid na paghahanap sa kung ano ang magbibigay sa atin ng kaganapan ng kaligayahan at kahulugan sa buhay.

Naghahanap tayo ng kaliwanagan.

Mabuti pa si Bartimeo. Pikit ang mga mata niya, pero dilat ang kaisipan at ang puso. Nang marinig niyang papalapit ang Panginoon, nilisan niya ang kinauupuan sa bangketa at humiyaw sa Panginoon: “ANAK NI DAVID, MAHABAG PO KAYO SA AKIN!”

Maraming bulag sa ating lipunan. Hindi tayo napapalibutan ng masidhing pananampalataya sa Diyos. May kababawan rin tayo. Masaya na tayo sa kilig factor, at sa mababaw na tawanan at iyakan.

At dito ngayon pumapasok ang Tamang Panahon … Sapagka’t uhaw tayo sa magagandang asal at wastong pagkilos, tuwa at galak ang ating isinukli sa Yayadub. Sa likod ng kagustuhan nating matawa at maiyak, ay naghahanap tayo ng mga pagpapahalagang dati-rati ay ginagawa natin at isinasabuhay.

Huwag tayong padala lamang sana sa agos. Tularan natin si Bartimeo, na bagama’t pikit ang mata ay dilat ang puso sa paghahanap ng liwanag at katotohanan.

At hindi siya nag-atubiling tumayo at sumigaw: “Ibig ko pong makakita!”


Pages